Smash el remate of la rematada, por tres betekent over het glas

De smash is de meest spectaculaire slag in padel, maar ook de meest misbruikte. Niet elke hoge bal is een smash-bal. Goede spelers smashen weinig, maar wel als het echt raak is. De keuze om wel of niet te smashen is belangrijker dan de techniek zelf.

Mijn eerste padel-jaar smashte ik te vaak. Iedere bal boven heuphoogte ging eraan, omdat ik tennis had gespeeld en daar gewoon was dat alle volle high balls je putaway-kans waren. Mijn maatje hield het twee maanden vol voor hij me uitlegde dat dertig procent van mijn rally's eindigde in een mislukte smash. Sindsdien is mijn smash-frequentie gehalveerd en mijn winst-percentage verdubbeld. Soms is de juiste slag, niet slaan.

Wat is een smash in padel

Een smash is een neerwaartse, krachtige slag boven het hoofd, vergelijkbaar met de tennis-smash maar met één enorm verschil: in padel kun je door de baan slaan. De zogenaamde por tres, Spaans voor over drie, betekent dat je de bal zo hard slaat dat hij stuitert, het glas raakt, en daarna over het glas naar buiten vliegt. Dat is direct punt en onverdedigbaar.

Maar de meeste smashes zijn geen por tres. De gewone smash is een neerwaartse winner naar een hoek of tussen de tegenstanders. Het doel is direct punt, geen voortzetting. Wie smasht en daarna gewoon door wil rally'en, heeft de verkeerde slag gekozen.

Er bestaan ook varianten: de rulo, een smash met flink topspin die het glas onder de rand raakt en zijwaarts rolt, en de víbora, die strikt genomen geen smash is maar er wel op lijkt. Maar voor nu: de smash in zijn pure vorm.

Wanneer smash je, en wanneer absoluut niet

• Korte lob op smash-hoogte, boven heupniveau van een opgehouden racket. Dat is de definitie van een smash-bal.
• Bal die je voor je lichaam kunt raken, niet erachter. Achter je lichaam is altijd een bandeja, nooit een smash.
• Tegenstanders staan dichtbij elkaar of beide aan een zijde. Dan zijn de gaten zichtbaar.
• Je staat dichtbij het net, binnen twee meter ervan. Vanaf de service-T smashen is bijna nooit een goed idee.
• Niet doen bij: te diepe lob (kies bandeja), te hoge lob (laten stuiten op de vloer), buiten balans staan (kies bandeja), tegen wind in op een outdoor baan.

De techniek

Voor een goede smash heb je drie dingen tegelijk nodig: snelle voorbereiding, juist contactpunt, en de wijsheid om af te zien als er twijfel is. De techniek zelf:

• Voorbereiding direct. Zodra je de lob ziet, racket omhoog in trofee-positie. Niet-slaande arm wijst naar de bal. Schouders al gedraaid voordat de bal halverwege is.
• Stap onder de bal. Niet eronder springen, dat is tennis-gewoonte. Onder positioneren met kleine stapjes. Je voeten staan vast op het moment van impact.
• Contactpunt voor het lichaam. Niet boven, niet achter. Net iets voor je hoofd, op de hoogste plek die je comfortabel kunt bereiken zonder springen.
• Pols geeft de versnelling. De pols-klap op het laatste moment, vlak voor contact, geeft de bal zijn snelheid. De rest is alleen positionering.
• Mikpunt voor de por tres. Diep richting de hoek, met topspin zodat de bal hard naar de zijwand stuitert en daarna over het glas vliegt.
• Mikpunt voor de gewone smash. Tussen de tegenstanders, of naar het achter-binnen-hoekje waar het glas en de vloer samenkomen. Daar krijg je de meeste fouten.

Vier fouten die ik vaak zie

• Smashen vanaf te diep. Vanaf de service-T wordt de smash nooit hard genoeg om door de baan te gaan, en wel hard genoeg om vaak fout te zijn. Het slechtste van twee werelden.
• Te recht naar beneden slaan. Bal stuitert recht omhoog en wordt gemakkelijk teruggespeeld als een gratis aanvalsbal. De smash moet diagonaal, niet verticaal.
• Smashen bij elke kans. Profs smashen ongeveer vijftien procent van hun aanvallende ballen. Op clubniveau zie ik vaak vijftig procent of meer. Dat is het pad naar fouten in plaats van winners.
• Por tres proberen vanuit een slechte positie. Por tres vereist contactpunt vlak voor het lichaam en gunstige hoek. Vanuit een opgejaagde positie wordt het een mislukte smash. Dan was een bandeja beter geweest.

De smash als beslissing, niet als reflex

Mijn coach zei me ooit: voordat je smasht, vraag jezelf in een halve seconde drie dingen af. Sta ik in balans? Zijn er gaten? Is dit echt mijn beste optie? Als je een van de drie niet zeker weet, kies dan bandeja. Die regel heeft mijn padel veel meer veranderd dan welke techniek-tip ook.

Wat me ook opviel: de spelers op de club die het meeste smashen, zijn vaak niet de besten. De besten zijn voorspelbaar in hun aanvalspatroon en kiezen ervoor om punten op te bouwen, niet om ze in één slag te forceren. Smashen is een onderdeel van hun arsenaal, geen identiteit. Wees als zij.

Lees ook